1 Ιουν 2007

15 ~ Δημήτρης Παπαϊωάννου: H σημασία του να είσαι ο εαυτός σου

* Ζω μόνος μου από το '82. Τότε υπήρχε ακόμη ένα ζωντανό κύτταρο αμφισβήτησης στα Εξάρχεια και ο απόηχος του punk κινήματος, μια αίσθηση που έδινε ζωντάνια στην πλατεία. Εκεί βρήκαμε καταφύγιο έκφρασης μια μικρή παρέα ανθρώπων που είμαστε και κοινωνικά και καλλιτεχνικά ανήσυχοι και γκέι. Έτσι προέκυψε και το fanzine Κοντροσόλ στο Χάος, μια πρωτοβουλία του Αλέξη Μπίστικα. Αν είχες μια αιχμή στο δόρυ σου, όπως εγώ, δε θα σου αντιστεκόταν κανείς. Έμοιαζε τότε ο στρέιτ κόσμος να εκπλήσσεται περισσότερο απ' ό,τι τώρα με τους ανοιχτά γκέι. Τώρα εκπλήσσεται λιγότερο και αυτό είναι μια εξέλιξη.

* Όταν έφυγα από το σπίτι μου στα 18 μου υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα κάνω ποτέ τίποτα κρύβοντας ότι είμαι γκέι. Και δεν το έκανα. Η δική μου απόφαση ήταν να ζήσω με τον εαυτό μου και από κει πέρα όπου με πάει.

* Έφυγα για δύο λόγους. Επειδή ήθελα να ζήσω την ερωτική ζωή που ονειρευόμουν και επειδή ήθελα να γίνω ζωγράφος. Με το που τέλειωσα το σχολείο, μάζεψα
τα πράγματά μου και έφυγα. Η μεγαλύτερη ασθένεια της ελληνικής κοινωνίας είναι η παραμονή στο οικογενειακό περιβάλλον μετά τα 18. Είναι πλήρως ακατανόητο και νοσηρό, ό,τι κι αν είσαι. Κοιμάσαι σ' ένα κρεβάτι, το ονομάζεις σπίτι σου και δεν μπορείς να φέρεις το σύντροφο που θέλεις να κοιμηθείτε μαζί.

* Στα 17 μου ζωγράφιζα μανιωδώς και το κολλέγιο έκανε μια έκθεση ζωγραφικής με τα έργα μου στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Κάλεσα τον Τσαρούχη και ήρθε. Πήγα μόνος μου με φωτογραφίες από τα έργα μου και του χτύπησα την πόρτα. Ημουν πολύ τυχερός γιατί έτυχε να είναι μόνος του, πράγμα σπάνιο. Ηταν ιδιαίτερα επιφυλακτικός για το ποιος του χτυπά την πόρτα. Μου έδωσε ένα τέταρτο από το χρόνο του. Ήταν ευγενικός με το έργο μου, αν και ξέρω ότι δεν ήταν καλό, αλλά μάλλον τον ενδιέφερε κάτι και ήρθε να δει τα έργα μου από κοντά. Την επομένη με πήρε τηλέφωνο και από τότε ξεκίνησε η μαθητεία μου πλάι του.

* Ένα παιδί από το κολέγιο, από μια αστική οικογένεια- Μικροαστική. Μπήκα σε ένα χώρο όπου μου αποδείχθηκε ότι η ζωή μέσα στην τέχνη είναι απόλυτα εφικτή και γοητευτική. Και έτσι πήρα την απόφαση ότι αυτό θα ζήσω. Όταν εγώ γνώρισα τον Τσαρούχη ήταν πια πολύ μεγάλος και καταπονημένος από το ζάχαρο. Και πολύ διάσημος. Ο Τσαρούχης συναναστρεφόταν με πολλών λογιών ανθρώπους και είχε μια ικανότητα να φέρεται σε διαφορετικό επίπεδο στον καθένα, ενώ έκανε παρέα ταυτόχρονα με όλους. Είχε φυλάξει για μένα ένα πατρικό αίσθημα και με πρόσεχε. Με τον Τσαρούχη πήγα λόγου χάρη για πρώτη φορά στο Ηρώδειο και είδα όπερα. Σε πολλά πράγματα που βλέπαμε μαζί είχα την τύχη να ακούω τη γνώμη του. Ήταν βαθύτατη, αλλά πάντα πολύ απλά διατυπωμένη. Είχα ένα δεύτερο σπίτι, πήγαινα σχολείο, ζούσα στους γονείς μου και όλον τον ελεύθερο χρόνο μου τον κατανάλωνα στο μικρό νεοκλασικό σπίτι στο Μαρούσι. Οταν κολυμπάς σ' ένα περιβάλλον, πολλά πράγματα μπαίνουν μες στους πόρους σου, εισπνέεις την ατμόσφαιρα. Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς πώς ήταν.

* Ήμουν πάντοτε ένας καλλιτέχνης που εξερευνούσε την προσωπική του σύνδεση με τη ζωή και κυρίως την ερωτική του σύνδεση με τη ζωή. Δηλαδή καταλάβαινα πάντα τη ζωή μέσα από τον έρωτα. Και καθοριστικά η ποιότητα και το είδος της σεξουαλικής μου ζωής οδηγούσε τη δημιουργικότητά μου. Και εξάλλου είναι γνωστό ότι οι ομοφυλόφιλοι μέσα στην κοινωνία εκφράζονται μέσα από την τέχνη για λογαριασμό όλων των ανθρώπων. Η τέχνη είναι ένας είδος τεκνοποιίας των ομοφυλόφιλων.

* Η ερωτική μου ζωή στην πόλη που ζω, τον καιρό που ζω, κινήθηκε σε πολλούς υπόγειους δρόμους προκειμένου να ανθίσει και αυτό με έκανε να δω τη ζωή από την ανάποδη, άρα να έχω μια πιο πλήρη αντίληψη της ζωής. Αν για κάτι ευγνωμονώ τη φύση μου είναι επειδή με οδήγησε να περπατήσω σε λασπωμένους δρόμους που μου αποκάλυψαν πολλά. Ώρες-ώρες, νομίζω ότι έχω την αρετή των ταξιτζήδων' έχω μια αταξική προσέγγιση στη ζωή, γιατί κινήθηκα σε χώρους που φλέρταρα έντονα με το περιθώριο. Και μόνο αν δεις τα πράγματα και από την ανάποδη μπορείς να πεις ότι έχεις μια πλήρη αντιμετώπιση. Και γι' αυτό είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος.

* Η δική μου διαφορετικότητα δεν είχε να κάνει μόνο με το σεξουαλικό μου προσανατολισμό. Είχε να κάνει και με την καλλιτεχνική μου φύση.

* Δεν είχα ποτέ αυτό που ονομάζουμε σχέση με κάποιον που είχε μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα να παραδεχτεί τον εαυτό του. Χρειάστηκε ορισμένες φορές να κάνω λίγη υπομονή για να μεταδώσω στον άνθρωπο που αγαπώ μια κοινωνική άνεση. Και πάντα το κατάφερνα. Όλα έχουν να κάνουν με μια γλυκιά προσέγγιση των πραγμάτων. Το δικό μου το out δεν ήταν ποτέ μανιφέστο.
Δημήτρης Παπαϊωάννου (1964)



* Το κείμενο είναι από το "10%" - τ. 6, Οκτ.2004 και αποτελείται
από αποσπάσματα της συνέντευξης που έδωσε ο
Δημήτρης Παπαϊωάννου στη Ντίνα Δασκαλοπούλου
και τον Λύο Καλοβυρνά
* Φωτογραφίες: η 1η από τηλεοπτική εκπομπή, η 2η, η 3η και η τελευταία
είναι του Σωκράτη Σωκράτους από το ίδιο τεύχος που
δημοσιεύθηκε η συνέντευξη. Η 4η είναι από την Ελευθεροτυπία

Ετικέτες , ,

9 σχόλια:

Anonymous maria i. :

άλλο τίποτα δεν έχει σημασία, εκτός απ΄αυτό. ευχαριστώ προκαταβολικά, για όλα. (και αναδρομικά)

9/12/07 14:28  
Blogger Κ.σ-Μ. :

Θα έκανα έναν μακρύ κατάλογο με όσα νομίζω πως "έχουν σημασία". Αλλά το να είσαι ο εαυτός σου θα ήταν από τα πρώτα της λίστας μου.

Υassou Maria

10/12/07 19:19  
Anonymous maria i. :

yassou ki esena k.s.-m.! ξέρεις τι γίνεται? από τότε που υπάρχε ι ο όρος "πολιτικώς ορθό", πάψαμε να λέμε οι "αράπηδες" και λέμε "οι αλλοδαποί" ή "the afro-americans", αλλά δεν λέμε "οι ημεδαποί" ή "the euro-americans", άρα η αναφορά είναι πάντα η σιωπηρή πλειοψηφία, που συμπτωματικά ελέγχει κιόλα. παράδειγμα είναι αυτό μόνο. για τον δ.π. έχω τόσα που χρωστάω που μπορώ να γράψω πολλά, με "σημασία" ιδιαίτερη για την ύπαρξη μου, παράδειγμα κι αυτό πώς, με ποιό τρόπο δλδ. ένας άνθρωπος που τυχαίνει να είναι και καλλιτέχνης, μπορεί να προσδώσει "σημασία" στον καθένα. κι όταν λέω τον καθένα δεν εννοώ ούτε του "ημέτερους" ουτε τους mediaδες γιατί ξέρουμε ότι εκεί βρίσκεται το κουμπί.
όταν βρέθηκα στο παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ, 1995 ή 96, είδα μπροστά τα μάτια μου τη σύζευξη του παλιού με το αληθινό, το 2004 του ατομικού με το συλλογικό, και με το "cigarette", είδα ανθρώπους να δακρύζουν, χωρίς να ξέρουν το "γιατί". αυτό δεν είναι μεγάλη τέχνη, αυτό είναι η ζωή... και μιλάω μόνο για τρεις σταθμούς. αν δεν σε πειράζει θα επανέλθω, ευχ για τη φιλοξενία

11/12/07 12:23  
Blogger Κ.σ-Μ. :

Η παράσταση που λες ("Ενός λεπτού σιγή") δόθηκε τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη του '95. ΕΔΩ θα δεις φωτογραφίες που θα σε γυρίσουν δώδεκα χρόνια πίσω.

Kάνε τη βόλτα σου και τα ξαναλέμε...

12/12/07 12:38  
Anonymous maria i. :

εκείνο που με εντυπωσιάζει πιο πολύ, είναι που εδώ και δώδεκα χρόνια, εκείνη η παράσταση παραμένει για τα μάτια και τη μνήμη και όλες τις αισθήσεις μαζί, πλήρης. μαζί με τη μουσική, τα λόγια τα αγέραστα, τους άδικα χαμένους, μαζί με το παρόν,λυρική και λαγαρη και ρέουσα. σε πείσμα της "γουορχολικής" , ο σύχρονος Leonardo-Δημήτρης Π., όχι απλά ελπίδα αλλά πραγματικότητα διαχρονική. με μέτρο, κυρίως, από μέσα, από υπέρβαση κατακτημένο.χαιρετώ

14/12/07 10:27  
Anonymous maria i. :

και... ακόμα ενα σχόλιο, αφού στο σάκκο του αη-Βασίλη το dvd, άλλαξε χέρια σταυροειδώς πολλές φορές, γιατί ο καθένας πίστευε για τον άλλον, και τανάπαλιν ότι αυτό θα ήταν το ιδανικό δώρο, μάλιστα χωρίς κάρτες αλλαγής. έτσι γεμίσαμε ακόμα μια φορά, αυτή τη φορά μέσα στο σπίτι, ήχο, εικόνα, αρμονία. "Σπρώξε μαλακά" μου είπε πριν κοιμηθεί το φυσικό μου τέκνο, και γελάσαμε, αποκτώντας κοινό σπίτι -εκεί-

24/12/07 19:09  
Blogger Κ.σ-Μ. :

Αν και δεν διαθέτω καλλιτεχνικά ταλέντα, αν ήμουν καλλιτέχνης θα ευτυχούσα να διάβαζα μια "κριτική" σαν την δική σου, ανώνυμη σε ένα ανώνυμο blog στον ωκεανό του διαδικτύου. Θα μετρούσε πολύ περισσότερο από τα εγκώμια ενός έγκριτου χοροκριτικού σε ένα μεγάλο έντυπο. Άραγε μπορεί να μαντέψει ο Παπαϊωάννου πόση σημασία έχει για σένα;

Kαλή πρωτοχρονιά Μaria! Όπως σου αρέσει, με αρμονικούς ήχους, εικόνες και λέξεις.

28/12/07 01:11  
Anonymous maria i. :

κ.σ.-μ. Καλή Χρονιά. κρύβω τα "αυτοβιογραφικά" και κάνα δυό ακόμα πράγματα,να διαβάσω, σαν δώρο στον ευατό μου και αφορμές για κουβέντες όπως αυτή. κι "ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους" την ώρα που ο χρόνος θα αλλάξει. όχι σαν ένδειξη πένθους όμως, αλλά σαν προυπόθεση για "να βρούμε τον άνθρωπό μας" και τον εαυτό μας,μέσα στον μεγάλο θόρυβο. αυτό εύχομαι σε όλους.

28/12/07 14:50  
OpenID imarias :

απαγητό Κσμ ήρθα από δω, για να αφήσω ακόμα μια φορά ευγνωμοσύνη. μετά τη Μήδεια 2, όσο μου επιτρέπει η έκσταση, να βλέπω να ζωντανεύει μπροστά σε έκπληκτο σώμα και όλες τις αισθήσεις και την ψυχή, η εναρμόνιση των αντιθέτων, μέσα από μια γραμμή αίματος που ανασυντίθεται με ομορφιά που δεν ξέρω με τί λογια να περιγράψω. φαίνεται ότι όταν είναι κανείς ο ευατός του έχει το περιθώριο να δει και τους άλλους με τέτοια μάτια. (ενώ ακόμα μια φορά ο μύθος και η τέχνη μπαίνουν στη ζωή μου, και στη ζωή που συνδέομαι με αίμα, για να το κάνουν από 0 αρνητικό Α θετικό).(γιατί όλες οι γυναίκες χρειαζόμαστε αλλά και έχουμε απειλοηθεί από τη Μήδεια μέσα μας) ευχαριστώ

20/10/08 11:33  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα