18 Ιαν 2009

67 ~ Ted Hughes: Σίγουρα είχαμε σχεδιάσει μια ημερήσια εκδρομή...

Ο κουνελοκυνηγός

Ήταν Μάης. Πώς είχε αρχίσει; Τι
μας έκανε ευέξαπτους; Ποιο τέχνασμα
της λεπίδας του φεγγαριού μας είχε βάλει, πρωί πρωί,
να σκοτωνόμαστε; Τι είχα κάνει; Είχα,
κάπως, παρερμηνεύσει. Απροσπέλαστη
στη μοχθηρή μανία σου, πέταξες
βιαστικά τα μωρά στ' αμάξι, ξεκίνησες. Σίγουρα
είχαμε σχεδιάσει μια ημερήσια εκδρομή,
κάπου στην ακτή, μια εξερεύνηση -
κι έτσι άρχισες να οδηγείς.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Θυμάμαι
ότι σκέφτηκα: Θα κάνει κάτι παλαβό. Κι άνοιξα απότομα
την πόρτα και πήδησα μέσα, πλάι σου.
Έτσι πήγαμε δυτικά. Δύση. Στα δρομάκια της Κορνουάλης.
Θυμάμαι μιαν ανακωχή να σιγοβράζει
καθώς κοιτούσες, με σιδερένιο πρόσωπο,
κάποια μακρινά τοπία καταιγίδας
κάποιου απόκοσμου πολέμου. Απλώς
βημάτιζα δίπλα σου, κουβαλούσα τα μωρά,
περίμενα να επιστρέψεις στη φύση.
Προσπαθήσαμε να βρούμε την ακτή.
Τα 'βαλες με την ιδιωτική αγγλική μας πλεονεξία
που έφραζε όλες τις προσβάσεις στην ακτή,
κρύβοντας τη θάλασσα απ' τους δρόμους, απ' όλο το εσωτερικό.
Επέκρινες τις ρυπαρές ακτές της Αγγλίας όταν έφτασες εκεί.
Εκείνη η μέρα ανήκε στις μανίες. Έψαξα το χάρτη
για να βρω τις φάρμες και τα ιδιωτικά βασίλεια.
Εν τέλει μια είσοδος. Ήταν δροσερή μέρα,
μέσα Μαΐου. Κάπου αγόρασα φαΐ.
Διασχίσαμε ένα λιβάδι και φτάσαμε στο ανοιχτό
γαλάζιο ανέμισμα της θαλασσινής αύρας. Ένας γκρεμός με σχοίνα,
βατομουριές, στενές κοιλάδες με βελανιδιές. Βρήκαμε
μια αετοφωλιά, ακριβώς κάτω απ' την κορυφή του γκρεμού.

Μου φάνηκε τέλεια. Καθώς τάιζες τα μωρά,
το γερμανικό σου σκυθρώπιασμα σε πλαισίωνε σαν περικεφαλαία,
αμετάφραστο. Καθόμουν αμήχανος.
Ήμουν μια μύγα έξω απ' το παράθυρο
του οικιακού μου δράματος. Αρνήθηκες να κάτσεις εκεί
τεμπελιάζοντας, το μισούσες αυτό.
Τούτο το επίπεδο, ανεμοδαρμένο πιάτο δεν ήταν ωκεανός.
Έπρεπε να φύγεις κι έφυγες. Κι
ήρθα ξοπίσω σου, σαν σκύλος, κατά μήκος της κορυφής,
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . στην άκρη του λιβαδιού,
μέσα σε ένα δάσος από βελανιδιές που τις σβάρνιζε ο αέρας -
και βρήκα μια παγίδα.
Χάλκινο σύρμα που έλαμπε, χορδή καφετιά, ανθρώπινο τέχνασμα,
αχρησιμοποίητη. Δίχως λέξη
τη διέλυσες και την πέταξες στα δέντρα.

Έμεινα άναυδος. Πιστός
στους θεούς της χώρας μου, είδα
την ιερότητα των παγίδων να βεβηλώνεται.
Είδες στομωμένα δάχτυλα, αίμα στις παρωνυχίδες,
να σφίγγουν ένα μπλε κύπελλο. Είδα
τη φτώχια του χωρικού να κερδίζει μια πένα,
γεμίζοντας το κυριακάτικο κατσαρόλι στιφάδο. Είδες στραγγαλισμένους
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . αθώους
με μωρουδίστικα μάτια, είδα ένα ιερό
αρχαίο έθιμο. Είδες τη μια παγίδα μετά την άλλη
και προχώρησες μπροστά, τραβώντας τις
και πετώντας τις μ' ορμή στο δάσος. Σ' είδα
να ξεριζώνεις τα επισφαλή, πολύτιμα δενδρύλλια
της κληρονομιάς μου, δικαιώματα εκμετάλλευσης, κερδισμένα με κόπο,
με απαγχονισμούς και εξορίες
για να ζούμε από τη γη. Ούρλιαξες: «Δολοφόνοι!»
Έκλαιγες με οργή
που καμιά σχέση δεν είχε με τα κουνέλια.Ήσουν κλειδωμένη
σε κάποιο θάλαμο, ασθμαίνοντας για οξυγόνο,
όπου δεν μπορούσα να σε βρω, ή να σ' ακούσω πραγματικά,
πόσο μάλλον να σε καταλάβω.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Σ' εκείνες τις παγίδες
είχες πιάσει κάτι.
Είχες πιάσει κάτι μέσα μου,
κάτι νυκτόβιο και άγνωστο σε μένα; Ή ήταν
ο καταδικασμένος, ο βασανισμένος σου εαυτός που έκλαιγε
κι ασφυκτιούσε; Ό,τι κι αν ήταν αυτό,
'κείνα τα τρομερά, υπερευαίσθητα
δάχτυλα των ποιημάτων σου έκλεισαν γύρω του και
το ανάστησαν. Τα ποιήματα, σαν σπλάχνα καπνισμένα,
μαλάκωσαν μέσα στα χέρια σου.

Τεντ Χιουζ (1930–1998)




* Το ποίημα είναι από το βιβλίο Τεντ Χιουζ, Γράμματα γενεθλίων -
εκδ. Μελάνι 2005
σε μετάφραση Γιάννη Αντιόχου

*
φωτογραφίες: thejulyproject.co.uk, dorschgallery.com

Ετικέτες , ,

6 σχόλια:

Anonymous 123 λέξεις :

Εξαιρετική συντροφιά το ιστολόγιό σας

21/1/09 13:07  
Blogger Kατερίνα σ-Μ :

Zητούμενο και η βιβλιοφιλική "συντροφικότητα" στην μπλογκοκοινότητα.
Αν το καταφέρνουμε, είναι καλά.


[ok, αυτό το "κοινότητα" δεν το παίρνουμε τοις μετρητοίς :-)]

.

22/1/09 16:08  
Blogger Urfurslaag :

Η εμμονή σου να ασχολείσαι με νεκρούς καλλιτέχνες προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματά μου.

2/4/09 14:41  
Blogger Κατερίνα σ-Μ. :

Urfus,
χαιρετώ και ελπίζω να σου πέρασε ο παροξυσμός. Αφήνω μόνον αυτό το σχόλιό σου, και συγκεντρώνω εδώ όλα τα δείγματα που μου άφησες, ώστε να κοινωνήσουν της τέχνης σου περισσότεροι αναγνώστες και να καταλάβουν πόσο εξαιρετικό ταλέντο είσαι.

Διαγράφω τα υπόλοιπα σχόλια που έγραψες την ίδια ώρα, πάνω στο ίδιο μοτίβο της "προσβολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σου":

- Στον Παζολίνι για τον αέρα που αναπνέω,

- στον Γκόργκι για το όνομα που υπογράφω τα ποστ μου,

- στον Ελύτη για την γραμματοσειρά του μπλογκ,

- στον Μυράτ για την έλλειψη σχολίων
Με την ευκαιρία, η "έλλειψη" θέλει δύο λάμδα - σχολιάζεις και μαθαίνεις. Αυτό δεν στο υποδεικνύω παρά μόνον για να σε προφυλάξω. Επειδή είσαι σατιρικός ..."καλλιτέχνης", μπορεί κάποιος να σου πει "δες ποιος μιλάει!"),

- στην Μυρτιώτισσα για το χρώμα του μπλογκ

υ.γ.
Ο Tεντ Χιουζ, δεν ήταν καλλιτέχνης, όπως νομίζεις, αλλά ένας πολύ καλός ποιητής. Έγραψε όμως και βιβλία για παιδιά και κάποια λίγα ακόμα πεζογραφήματα. Σύζυγος της Σύλβιας Πλαθ, η οποία αυτοκτόνησε με γκάζι όταν την εγκατέλειψε, όπως αυτοκτόνησε με τον ίδιο τρόπο και η Άσια Γουέβιλ, (η γυναίκα για την οποία εγκατέλειψε την Πλαθ) παίρνοντας μαζί της στο θάνατο και την κόρη που είχε αποκτήσει με τον Χιουζ και αφήνοντας πίσω τα δύο παιδιά της Πλαθ, την Φρίντα και τον Νίκολας, που μεγάλωνε μαζί με το δικό της.

Αλλά η "κατάρα" της "δυναστείας" Χιουζ, δεν σταμάτησε εκεί. Όπως έμαθα από το μπλογκ, του Thomas Xomeritis, πριν λίγες μέρες αυτοκτόνησε και ο Νίκολας.

Αυτά, και ελπίζω να συνέβαλα στην πολιτιστικοκοινωνική σου γνώση και ενημέρωση. Όταν σε πιάσει κι άλλος παροξυσμός, να μας θυμηθείς. Είσαι ευπρόσδεκτος.

4/4/09 08:36  
Blogger Urfurslaag :

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
φανταστικά σχόλια είχα αφήσει!
ευτυχώς που τα συνέλεξες μη κάθομαι να ψάχνω σε καθε ποστ ξεχωριστά
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

ΥΓ το ειρωνικό σου υφάκι προσβάλει τα ανθρώπινα δικαιώματά μου.

ΥΓ2 όχι δεν συνέβαλες βαριέμαι να διαβάζω αυτα που γράφεις όσο τις αμαρτίες μου. Τα ξεκατινιάσματά σου γουστάρω μόνο, αυτα μάλιστα- κυρίως για τις απαντήσεις που σου δίνουν οι άλλοι.

ΥΓ3 θενκς για το "ευπρόσδεκτος" {ουπς με τσάκωσες, ναι διάβασα την τελευταία παράγραφο. :-) }

25/11/09 01:59  
Blogger Κατερίνα σ-Μ. :

Είδες που σε φροντίζω αχάριστε; Δεν θέλω να μου κουράζεσαι' θέλω να ξοδεύεις όλες σου τις δυνάμεις στην υπηρεσία της Τέχνης.

υ.γ.1
τα ανθρώπινα δικαιώματά σου προσβάλλουν το ειρωνικό μου υφάκι.

υ.γ.2
αν είναι τόσο βαρετές οι αμαρτίες σου, φαντάζομαι πόσο βαρετή θα είναι η αναμάρτητη ζωή σου. Καημενούλη μου... :-(


υ.γ.3
ξέρεις καλά πως τα "ξεκατινιάσματα" είναι χαρακτηριστικό του στενού μπλογκοπεριβάλλοντός σου.
Ψάξε,
ψάξε,
δεν θα με βρείς σε τέτοιες φάσεις.

Με αγάπη
Ξεκατερίνα σ-Μ.

28/11/09 11:24  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα