27 Δεκ 2011

126 ~ Αργύρης Χιόνης: γύρω από ένα φιλόξενο τραπέζι φορτωμένο μ' όλα τα καλά του Θεού

Το φίλο μου Χρίστο και την, εξίσου φίλη μου, σύζυγό του Τασία τους συνάντησα, για πρώτη φορά, το καλοκαίρι τού 1991, όταν, καλεσμένος για το Συμπόσιο Ποίησης, βρέθηκα στην Πάτρα, μαζί με την σύντροφό μου Χρύσα Κοντοθεοδώρου.

Στην έξοδο του κτηρίου, όπου έγιναν οι εισηγήσεις και οι αναγνώσεις, με πλησίασε ένας κύριος μετρίου αναστήματος, φρεσκοξυρισμένος, φρεσκοσιδερωμένος (η προσωποποίηση, μ' άλλα λόγια, της άκρας ευπρέπειας) που μου έδωσε το χέρι, λέγοντάς μου: «Είμαι ο Χρίστος Λάσκαρης». Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη χειραψία' κόντεψε να μου λιώσει τα δάχτυλα. Το ίδιο θερμή, αλλά λιγότερο επικίνδυνη, ήταν και η χειραψία τής Τασίας, οι πρώτες κουβέντες τής οποίας ήταν: «Το βράδυ θα έρθετε, οπωσδήποτε, να φάμε μαζί στο σπίτι μας, στο Ρίο»... Αυτό το «οπωσδήποτε», που δεν έπαιρνε αντίρρηση, με τσάκισε. Είχαμε κατέβει στην Πάτρα με φίλους, με το ζεύγος Δημήτρη και Ελένης Χαρίτου (ο Δημήτρης, μάλιστα, με είχε μόλις παρουσιάσει) και το ζεύγος Νίκου και Ιωάννας Μοσχοβάκου, και ήταν αδύνατον να τους εγκαταλείψουμε. «Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα' θα έρθετε όλοι», μας αποστόμωσε η «φοβερή» Τασία και συμπλήρωσε: «Πάω τώρα να μαγειρέψω, θα είναι όλα έτοιμα στο πι και φι». Και ήταν, όντως, όλα έτοιμα στο πι και φι.

Έτσι άρχισε η φιλία μας, γύρω από ένα φιλόξενο τραπέζι φορτωμένο μ' όλα τα καλά του Θεού. Και, όταν στηλώθηκε το κορμί (το γαϊδουράκι της ψυχής, όπως τ' ονόμαζε ο Καζαντζάκης), ήρθε η ώρα του θαύματος' ο Χρίστος άρχισε ν' απαγγέλει, από στήθους, και να σχολιάζει αναρίθμητα ελληνικά και ξένα (σε μετάφραση αυτά) ποιήματα, αναφωνώντας, κάθε φορά που κάποιο τον ενθουσίαζε: «Είδες πώς τα λέει ο μπαγάσας;!». Και ο «μπαγάσας» ήταν άλλοτε ο Σεφέρης, άλλοτε ο Έλλιοτ, άλλοτε ο Καβάφης ή ο Πάουντ ή ο Καρυωτάκης ή... ή... ή...

[....] Ακριβώς ένα χρόνο μετά από εκείνο το αλησμόνητο βράδυ, παραιτήθηκα από τη θέση μου στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εγκαταστάθηκα στο σπίτι που είχα, στο μεταξύ, οικοδομήσει στο Θροφαρί Κορινθίας, επί εδάφους Έλσας Λιαροπούλου, συζύγου, τότε, του εκλεκτού ποιητή, λογίου και εκδότη Γιάννη Πατίλη. Σημειωτέον ότι και η κυρία Λιαροπούλου, που ήταν ήδη, εκείνη την εποχή, εκλεκτή φιλόλογος, εξελίχθηκε, στη συνέχεια, σε εκλεκτή πεζογράφο.

Τι θέλω να πω μ' αυτό; Απλούστατα, ότι αυτό το έρμο κτήμα, αντί να περνά, φυσιολογικά, από αγρότη σε αγρότη, πέρασε από διανοούμενους σε «διανοούμενο», με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει, τώρα, ένα είδος επίγειου παραδείσου, δηλαδή ζούγκλα.
Aργύρης Χιόνης (1943-2011)



* το κείμενο είναι από το Οροπέδιο, τχ. 2
(Περιοδική Έκδοση Πολιτισμού Νεμούτα Φολόης Ηλείας)
Χειμώνας 2006-2007

* φωτογραφίες: tovima.gr, flickr.com από kouk


Links:
- Aργύρης Χιόνης: Το ωραίο καλοκαίρι. Στο juke box, η ποίηση στο τραγούδι
- LIFO: 26.12.2011, εκτεταμένο αφιέρωμα
- Ναυτεμπορική: 27 Δεκεμβρίου 2011
- Το Βήμα: Το τελευταίο αντίο του Αργύρη Χιόνη
- wikipedia: Αργύρης Χιόνης

Ετικέτες , ,

7 σχόλια:

Blogger Thomas Xomeritis :

Τώρα είδα την ανάρτησή σου, την προσθέτω ως σύνδεσμο σε μικρή αναφορά που έκανα. Μου έκαναν δώρο ποιήματά του τις γιορτές.

Αναφορικά με το "αυτό το έρμο κτήμα, αντί να περνά, φυσιολογικά, από αγρότη σε αγρότη, πέρασε από διανοούμενους σε «διανοούμενο», με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει, τώρα, ένα είδος επίγειου παραδείσου, δηλαδή ζούγκλα" να σημειώσω ότι αυτό που ξεχωρίζει τη ζούγκλα από τον παράδεισο είναι η ανθρώπινη παρουσία. Γι αυτό και ο Κήπος της Εδέμ ήταν Κήπος. Οι ζούγκλες είναι στην ουσία κολάσεις (που την ουσιαστική βία τους δεν είδε ο Ταρκόφσκι). Αγρότης ή διανοούμενος, μαθαίνεις τη φροντίδα, με το ουσιαστικό ειδικό βάρος της λέξης, το ανθρώπινο. Η ανθρώπινη παρουσία μετατρέπει τις ζούγκλες σε κήπους. Ποτέ δεν πείστηκα για την Πτώση. Μάλλον τέχνασμα του Σατανά για να μην είμαστε ευτυχισμένοι, ήταν.

Να σου ξαναθυμίσω εκείνο το σοφό της Joni Mitchell:

We are stardust, we are a billion year old carbon,
we are golden
We just got caught up in some devil's bargain
And we got to get ourselves back to the garden.

16/1/12 12:20  
Blogger Κατερίνα σ-Μ. :

Ζούγκλα και κήπος. Χμμμ... όμως η φύση δεν είναι σοφότερη από τον άνθρωπο;

Αν είναι, όπως λένε, δέντρο ο θάνατος, δεν είμαστε παρά το λίπασμά του. Πλέκει τις ρίζες του στα κόκαλά μας και στυλώνεται, τις σάρκες μας βυζαίνει και θεριεύει, από το αίμα μας δένει τους καρπούς του, που κανείς δε γεύεται. Το θρόισμα των φύλλων του είναι ο ψίθυρος της ψυχής μας.

Αργύρης Χιόνης
Μικρή Φυσική Ιστορία

17/1/12 09:48  
Blogger Thomas Xomeritis :

Η φύση ακολουθεί τυφλή διαλεκτική. Θα μπορούσε να την αποκαλέσεις σοφία αλλά είναι τυφλή, εισέρχεται ο πόνος μέσα. Ο άνθρωπος επαναστατεί και φέρνει το Θεό· ο μόνος που μπορεί να το κάνει αυτό είναι ο άνθρωπος κι αυτό είναι ο μόνος τρόπος για να δικαιωθεί ύπαρξη / φύση. Διαφορετικά, κλάψε τα.

Πανέμορφο το ποίημα που διάλεξες.

17/1/12 11:10  
Blogger Thomas Xomeritis :

Θεός με την έννοια του θείου βέβαια ως θεώρηση του κόσμου.

17/1/12 19:34  
Blogger Κατερίνα σ-Μ. :

Κατάλαβα πως το έγραψες με την έννοια της Θειότητας, το κατάλαβα αυτό.

Να ρωτήσω αν επαναστατεί και η φύση; Ή θα θυμώσω τους φυσικούς επιστήμονες;

18/1/12 15:35  
Anonymous Ανώνυμος :

θυμώνω με το θάνατο, ή μήπως τη θανή; Αφού θα μ΄αγκαλιάσεις σε προτιμώ γυναίκα...
Μάτια μου, έφυγες μ΄αλλη γυναίκα και μ΄έκανες και ζήλεψα, πολύ..

22/1/12 17:03  
Blogger Thomas Xomeritis :

Δεν επαναστατεί. Τραβάει το δρόμο της, με τους ρυθμούς της. Άλλοτε σιγανοί, άλλοτε βίαιοι. Σε κύκλους. Εμάς δεν μας υπολογίζει. Αλλά μας αφήνει να ισορροπήσoυμε πάνω της και να μας πάει μακριά, όπως ο surfer με τη σανίδα του πάνω στο μεγάλο κύμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν ατυχήματα, αν αυτό εννοείς με την επανάσταση. Πολλές οι παράμετροι, άλλοτε δεν τις ξέρουμε όλες και άλλοτε καβαλάμε το καλάμι.

26/1/12 19:57  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα