25 Σεπ 2007

29 ~ Γιώργος Ιωάννου: Μαζί, όσο ποτέ, με τους άλλους

Οι επισκέπτες μου, έφυγαν νωρίς, για να μπορέσω, λέει, να ησυχάσω. Κατά σύμπτωση εκείνη τη μέρα μού είχαν φέρει μια φορητή τηλεόραση, που από μέρες τη ζητούσα. Ήταν νοικιασμένη ως τα τώρα από τον μπαμπά της Αρλέτας κι αποδώ και πέρα θα την κρατούσα εγώ. Το εμπόριο του νοικιάσματος φορητών τηλεοράσεων - της κακιάς ώρας, εννοείται - ανθίζει και λουλουδίζει στα νοσοκομεία. Όπως και το νοίκιασμα ειδικών κρεβατιών, ειδικών στρωμάτων για τους κατάκοιτους, ειδικών αναπηρικών καθισμάτων. Ρέουν τα λεφτά, λεφτά να δουν τα μάτια σου. Είναι μυστήριο από πού τα ξετρυπώνουν όλοι στη δύσκολη ώρα.

Πίεσα την Αρλέτα να μου φέρουν την τηλεόραση εκείνη τη μέρα, όχι μονάχα για να περάσω τη δύσκολη νύχτα καλύτερα, αλλά και για να δω τον Γιώργο Σουσούρα, μαθητή και φίλο μου, που παρουσιαζόταν με την ορχήστρα Παλιάς Μουσικής της «Τέχνης», σε μια συναυλία που είχαν δώσει το καλοκαίρι στο μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας. Το κακό ήταν πως η εκπομπή έπεφτε πολύ αργά για μένα, μετά τις έντεκα, κι εγώ είχα την άλλη μέρα πρωί την εγχείρησή μου. Εντούτοις έκανα κουράγιο και την είδα - στην τηλεόραση δεν εμφανιζόμαστε κάθε μέρα. Μόνος, μέσα στο ανέκφραστο αυτό δωμάτιο, όπου ποιος ξέρει, πόσοι και πόσοι είχαν υποφέρει, έβλεπα μέσα απ' το κουτί τον Γιώργο να μιλάει για τη βιόλα ντα γκάμπα και την τεχνική της και δενόμουν εκείνη τη στιγμή με πολλούς άλλους φίλους που επίσης τον έβλεπαν. Ο Γιώργος, βέβαια, ήξερε ότι την άλλη μέρα θα εγχειριζόμουν, είχαμε τηλεφωνηθεί.

Ευχαριστημένος έκλεισα την τηλεόραση μετά τις ειδήσεις. Είχα καταφέρει να δω αυτό που ήθελα και αυτό, μου έδινε μια αίσθηση δύναμης. Στην τηλεόραση αν χάσεις κάτι ουκ έστι μετάνοια. Δεν έσβησα το φως, το πορτατίφ μου που μου είχαν φέρει από το το σπίτι, αλλά συσπειρώθηκα στον εαυτό μου, προσπαθώντας να τρυπώσω βαθιά. Ήθελα να βρω, να αγγίσω, τον βαθύτερο λόγο για τον οποίο έπρεπε να κάνω κουράγιο και να προσπαθήσω. Και στο λόγο αυτό με οδήγησε σιγά σιγά το βαθύτερο είναι μου.

Άρχισαν οι ερωτικές παραστάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη. Παραστάσεις όχι μόνο από τη μνήμη, αλλά και από τη φαντασία, στηριγμένες όμως πάνω σε γνωστά μου πρόσωπα, πρόσωπα που είχα δει και θαυμάσει. Τα φανταζόμουνα γυμνά, άγρια ερεθισμένα, χυδαία, όσο γίνεται πιο χυδαία, ανεξάντλητα, ακαταπόνητα, αχόρταγα ανελέητα, μετάρσια, φτερωτά. Και ξανά και ξανά και πάλι ξανά, ώσπου να ξημερώσει. Οι γύψοι κροτάλιζαν αναμεταξύ τους, καθώς τα πόδια μου συγκρούονταν την υπέρτατη στιγμή. Και ξανά και πάλι ξανά. Ας έρθει και η νάρκωση, ας έρθει και το αίμα. Μέσα σε κείνη την ερημιά, ήμουν όσο ποτέ με τους άλλους.
Γιώργος Ιωάννου (1927-1985)



* Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου Πολλαπλά κατάγματα -
Εκδόσεις "Εστία". 1982
* Οι φωτογραφίες είναι από την
Kαθημερινή

Ετικέτες , ,

3 σχόλια:

Blogger maleducateur :

Καταρχήν γεια χαρά! Κάνω μια εργασία για τον Γιώργο Ιωάννου και τη σχέση βιωματικότητας και αυτοβιογραφικότητας κι έτσι έπεσα σε αυτή την ανάρτηση. Μου έκανε εντύπωση ότι θεωρήσατε τα πολλαπλά κατάγματα έργο στο οποίο αυτοβιογραφείται.Δύσκολα αποδεικνύεται διαβάζοντάς το, είναι άλλη μια λογοτεχνική αφήγηση. Θα ήθελα τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό (κι ίσως βοηθηθώ κι εγώ με την εργασία)

24/4/12 11:34  
Blogger Κατερίνα σ-Μ. :

Γεια χαρά επίσης, maleducateur.

O Γιώργος Ιωάννου είναι βιωματικός συγγραφέας και συνθέτοντας όσες πληροφορίες έχω για την προσωπική του ζωή, θα μπορούσα, ίσως - πες και αυθαιρέτως - να χαρακτηρίσω ως αυτοβιογραφικά κάποια αποσπάσματα από βιβλία του (όπως προτίθεμαι να κάνω στην επόμενη ανάρτηση 133, συνθέτοντας στίχους από ποιήματα του Τάσου Γαλάτη).

Αλλά αυτό που διαβάζουμε στα "Πολλαπλά κατάγματα", τα οποία ξεκινούν με το γεγονός του τραυματισμού του από αυτοκίνητο, στην πλατεία Εξαρχείων, στις 22 Σεπτεμβρίου του 1980, είναι το χρονικό της (πραγματικής) νοσηλείας του στο ΚΑΤ και οι ατελείωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες που ακολούθησαν μετά το πέρας της, και τον ταλαιπώρησαν. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται και φωτοτυπία της απάντησης του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών στην καταγγελία του που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 14ης/6/81.

Τι ακριβώς αμφισβητείς από ό,τι περιγράφεται στο βιβλίο και συμπεραίνεις πως δεν είναι αυτοβιογραφική μαρτυρία; Τον τραυματισμό του, τη νοσηλεία του, το δημοσίευμα, την απάντηση του υπουργείου; τα (πραγματικά) πρόσωπα που παρελαύνουν; Τον καθηγητή της ορθοπεδικής Θεόδωρο Πανταζόπουλο, μήπως; Την Μαριάννα Κορομηλά, την Αρλέτα;

Ποια έκδοση του βιβλίου έχεις; Tι γράφει στο οπισθόφυλλο;

24/4/12 17:31  
Blogger maleducateur :

Έχω την έκδοση του βιβλιοπωλείου της Εστίας. Δεν αμφισβητώ, ίσα -ίσα, όλοι οι συγγραφείς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοβιογραφούνται στα έργα τους, απλώς ο Ιωάννου είναι γενικά τόσο εξομολογητικός αλλά και ταυτόχρονα παραπλανητικός. Η γνώση που έχουμε για τη ζωή του πολλές φορές επληθεύεται μέσα στα κείμενά του. Και ακριβώς αυτό είναι το παραπλανητικό. Ημερομηνίες, δημόσια πρόσωπα, ακόμα και έγγραφα, π.χ. του υπουργείου, είναι πληροφορίες που μας κάνουν να τον πιστεύουμε, ωστόσο για κάποιον που δεν αναγνωρίζει τίποτα έξω από τα κείμενά του, το βιβλίο θα μπορούσε να είναι και φανταστικό ανάγνωσμα. Από όλα αυτά βέβαια πλησιάζει περισσότερο στο χρονικό. Χρονικό μιας νοσηλείας μέσα από μια προσωπική μαρτυρία.
Ουσιαστικά συμφωνούμε, νομίζω ότι εντέχνως όλα του τα έργα είναι αναπλασμένα αυτοβιογραφικά κομμάτια που θέλει και δεν θέλει να αποκαλύψει. Το θέμα μου (και της εργασίας λίγο-πολύ)είναι πως όλα αυτά περνούν στη λογοτεχνία. Δηλαδή το ίδιο το κείμενο και πως το διαβάζουμε ή πως μας καθοδηγεί να το διαβάσουμε. Το έργο έχει τον υπότιτλο αφήγηση διδακτική και ψυχωφελής, ούτε μαρτυρία, ούτε χρονικό, ούτε πεζογράφημα. Οπότε εναπόκειται στον καθένα ως τι το διαβάζει.
Χάρηκα να πω την αλήθεια που βρήκα τα πολλαπλά κατάγματα στα αυτοβιογραφικά, γιατί είχα κάπως πελαγώσει, αλλά με αυτή την ανάρτηση διαπίστωσα ότι είναι μάλλον μια κοινή αίσθηση των αναγνωστών η αυτοβιογραφικότητά του. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση αφήνει και προσπαθώ μέσα από το ίδιο το κείμενο να βρω τον τρόπο που το κάνει.
Ευχαριστώ πάντως για την (ταχύτατη είναι αλήθεια) απάντηση (ή συνέχεια στη συζήτηση που πήγα να ανοίξω...).

24/4/12 19:34  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα